Вчера (вторник, 16/03/2010г) на македонската телевизија, која се нарекува македонска само заради тоа што се наоѓа во Македонија, се емитуваше програмата „Без пардон“, на г-ѓа/ца Анита Петковска. Во емисијата гостуваа двајца професионалци кои изнесоа свои гледишта кои во најмала рака беа полни со предрасуди, непрофесионални и за луѓе кои нешто повеќе се технолошки писмени – смешни. Проблемот со презентирање на факти кои може се неточни во Македонија не е проблем. Мислам, тоа го правеле уште одамна луѓе блиски на Мајкрософт, на чело со г-дин Илијанчо Гаговски па се до некои други ситни фаци кои го толкувале слободниот софтвер и GNU/Linux (во контекст „линуксот“) како систем со помала софтверска безбедност за разлика од другите неслободни пошироко користени платформи кои компаниите кои стојат зад нив и кои ги претставуваат ги промовираат.
Вчерашната емисија ни даде перспектива за која никој не се сомневал, нештата во Македонија сѐ уште не се сменети и најверојатно тоа нема да се случи за скоро време. И покрај многубројните апели и повици за информатичко описменување на луѓето па и на квази професионалците во Македонија од младите кои очигледно повеќе ги разбираат сите овие работи се чини дека целата работа на заедницата на слободен софтвер во Македонија не вродила со плод кога како референтна точка имаме двајца дебили, едниот од „Семос мултимедија едукација“ (фала на @bojang), другиот како претсавник на министерство кое не успеав да сконтам кое е во текот на целата емисија. Во контекст на сето тоа, македонската твитер заедница помогна да се проследи емисијата онлајн, онака како што доликува во 21ви век. Но сето тоа не беше натпревар помеѓу Македонија и Грција во која Македонија победува и чија победа селекторот на македонските ватерполисти ја посветува „на македонската нација“ (при што се мешаат спортот со политиката – ПАК), ова беше нешто што на многумина им го дигна адреналинот, ги разочара и ги натера да преиспитаат каде живеат. Цела среќа што МТВ овојпат како „помртва никогаш досега телевизија“ уште еднаш ни го претстави своето кретенско лице кое просто говореше „немој да сте платиле радио-дифузна такса!!“. Водителката просто беше легенда во етерот. Нејзините прашања беа нешто слични на прашањата „дали може да забременам после секс со перница“ во корелација на IT и сексуалното необразование, нејзините гости кои таа ги избрала да ѝ го појаснат целиот хаос на Интернет со „хакерштината“ која нѐ демне не беа ништо повеќе од личности кои немаат елементарно домашно воспитување, а камо ли IT образование на чии сертификати може слободно да се посереме. Не се работи за податоците кои овие двајца ги изнесоа, се работи за тоа што нивното чувство дека ги гледа добар дел од македонската јавност воопшто не повлијаило врз изборот на речениците и фразите кои ги користеа за да одговорат на прашањата на водителката.
Не дека сум нешто попаметен, ама кога јас би бил на телевизија во одело, па макар и кај Миленко-пеам-химни-на-формула1-цена-поволна-Неделковски, би знаел дека ме гледа раја и би внимавал шо би зборувал. Не би сакал да ми играат мајтап и за мене да отворат цел таг на Twitter во кој ме исмејуваат и без да го споменат моето име затоа што не би го знаеле (се крие зад маглата на кретенизмот) би ме омаловажувале и дркале анонимно. После тоа, бркањето на „злобните хакери“ не би било ништо повеќе од обична фарса во која страсниот готвач кој има профи блог за готвење ги изгорел палачинките додека најголемите Интернет тролови биле кај него на гости. Простете за речникот што го користам, но досегашното искуство ме научи дека со вакви личности просто не може да се користат поинакви епитети. Еве, се трудам да најдам нешто паметно, но нивното непознавање на елементарна IT култура ме турка на фотелја цело време, не ми дава „да гугнам“.
by @twibi
Во текот на целата емисија се зборуваше за хакерите, за тоа колку злобни, лоши и мрачни типови се тоа. Па за нигерискиот ланец на измами, начините за кражба на информации за злоупотреба на кредитни картички, и секако за тоа како да се заштитат корисниците, при што водителката ко излезена на кафе на широк-сокак си праша „зошто ако Microsoft е толку напаѓан систем не му дадеме шанса на Apple или Linux“. При што кретињото од „Семос едукација“ в очи нѐ бодна со неизречено давање до знаење дека Македонската IT култура се темели на кретени во „туксида“ кои ќе речат „Microsoft е најкористен оперативен систем кој е позаштитен од Линуксот затоа што корисниците на Линуксот не прават редовно апдејти и затоа Виндоусот е подобар од Линуксот“. Почитуван господин чие име не го знам, мене не ме боли тоа што го напаѓете оперативниот систем GNU/Linux (потцртајте со дреч-жолто, тоа е целото име на „Линуксот“). Мене ме боли тоа што вашата игнорантност допира до рајата која е ранлива од неписменост. Немојте да турате латиница во писмото кое на нецелосно описменетата нација му се сервира како глаголица. Тоа му смета на заедницата на слободен софтвер од Македонија која се труди таа писменост дека IT светот не е составен само од неслободниот Microsoft софтвер кој вие, разбирливо, преку вашиот трул бизнис модел се трудите да го оправдате. Дали сте свесни дека над 90% од Интернет нападите од КРАКЕРИ во светот се врз оперативниот систем Microsoft Windows. Од каде оправданоста дека GNU/Linux е најнапаѓан оперативен систем? За таа цел, си земам за право да ви го дадам следниов предизвик: Ќе поставам компјутер со инсталација на оперативен систем од широко-користените крајно-кориснички GNU/Linux дистрибуции како што се Ubuntu, SuSE Linux, Arch Linux итн.
Ви давам за предизвик, пробајте да ја докажете оправданоста на фактите зад вашите зборови и пробијте ја заштитата врз оваа инсталација. Доколку успеете, ќе се повлечам од сите мои слични коментари, ќе објавам извинување со весник до Семос мултимедија и министерството од каде што беше претставникот во емисијата и никогаш повеќе нема да коментирам емисии од овој тип без разлика на омразата, незнаењето, неписменоста и имецилноста презентирани во нив. Но, во спротивно, ќе мора да констатирам дека вие не само што не сте мажи кои стојат зад нивните зборови, ниту пак професионалци кои не си ја знаат работата за која се добро платени, туку ќе мора да констатирам дека вие не сте луѓе со доблест да се одзвиете на основен предизвик и да ја докажете оправданоста на зборовите кои ве прават она кое што вие го предизвикувате – човекот, луѓето.
by @zuberot
Господа ква-квази професионалци, Google Chrome не е пребарувач, кај „Линуксот“ не се прават ретко апдејти, напротив, се прават многу почесто него ли кај другите оперативни системи, „Линукс“ не влегува во Македонија благодарение на министерството за информатичко општество, GNU/Linux влегол во Македонија многу порано, порано и од вас, и од оваа влада, и од таа претходната која потпишуваше договори со Microsoft и нѐ оштети сите нас од наш џеб, и од Илијанчо Гаговски и од сите кои сега сето тоа го побиваат. Тоа се случи благодарение на оние кои вие ги оквалификувате како криминалци и малтене технолошки педофили кои мастурбираат на вашите инфантилни зборови – ХАКЕРИТЕ. Како лекција пред спиење би било фино да ги прочитате разликите во термините на „хакер“ и „кракер“. И за крај, битна разлика која „подземјето на интернет криминалот“ ја знае за разлика од министерството од каде што дојде господинот претставник кој седеше на средина, 10% од 100.000 евра не се 1000 евра. Математика, едноставно е.
Почитувани млади и амбициозни корисници на компјутери: Избегнувајте ја „вистината“ која вакви лажни професионалци ја презентираат на наци-телевизии како што е МТВ. Учете ги работите сами, дознавајте ги сами, навлегувајте во нови искуства и предизвици, искусете ја технологијата од прва рака – ХАКИРАЈТЕ и не дозволувајте да бидете манипулирани на тој начин што ќе ви кажат дека хакирањето е зло. Кракирањето Е зло, хакирањето е тоа што овие СЕН-сертифицирани бачковци ги донесе пред широката порта на Ани.
Тоа би рекло дека ако сакате да уништите нешто кое денес е толку раширено и има толку многу поддржувачи практично ви треба и повеќе од валкана револуција. Многумина велат дека мнозинството го одредува развојот на настаните (нешто со што лично не се согласувам), па еве за момент ќе замислиме дека тоа е така, бројките постојано ни кажуваат дека над 70% од корисниците на Интернет редовно (барем еднаш неделно) симнуваат музика „нелегално“, дека 20% од нив тоа го прават пасивно (преземајќи индиректно), а околу 5% и се бават со тоа професионално (препродавајќи музика). Според многу критериуми овие проценти кај нас веројатно се повисоки. Неодамна се појавија слики на луѓе по плоштадите низ Македонија кои продаваа дискови со филмови и софтвер и кои покрај тоа што не личеа на пирати, јасно ни кажуваа дека во Македонија не е срамота да се работи било што за преживување, а уште повеќе ја анулираат потребата да се покажуваат со прст и ставаат во групата на криминалци, затоа што сакаат да извадат парче леб. Назад на темата, еден од најпознатите сајтови моментално, дури и ако ги занемариме последните актуелности поврзани со тужбите кои легнаа врз него, е заливот на пиратите или 
Проблемот овде не лежи во централизирањето на ресурсите и инфраструктурата само во главниот град. Тоа ти е, земјата е мала, не е којзнае што од земја па за да можеме да се спореудваме со Словенија или пак Австрија (скраја да е!). Тоа е тоа, градови како Битола, Охрид или Струмица би можеле проблемот на тие кои завршуваат технички факултети во нивните градови да го решат со 2-3 фирми со вработени до 100 души. Тоа би оформило квалитетно јадро на професионалци кои нема да го напуштат својот град, нема да прават дополнителен терет на „метрополата“ која и онака не може да си ги искрепи своите жители. Искрено, другите професии многу не ме интересираат. Ниту ги потценувам, ниту ги фаворизирам. Си ја сакам својата професија (информатичар) и не отстапувам од мојата одлука. Арно ама ме чудат работи кои, работејќи во корпоративна средина, во огромна (за наши рамки) фирма, секојдневно ги согледувам и сфаќам.
Концептите за развој на софтвер постојат уште од самото промовирање на информатичката технологија. Првите компјутери се директно поврзани со креирањето на софтвер за негово работење. Кога мислам првите компјутери, не целам на оние кои биле измислени пред и за време на втората светска војна, туку сметачки машини кои многу порано се користеле и биле механички. Работењето на софтверот врз база на хардвер денес е незамисливо без процесот на креирање на тој софтвер. Едно нормално општество кое цели да биде информатичко мора јасно да стави акцент врз развојот на софтвер и поддршката на програмерите кои ги завршуваат своите студии по овие струки, за што полесно и побрзо инволвирање и интегрирање со општествените норми и начини на помагање на социјалните процеси со користење на информатички цели. Пред извесно време се појавија вести дека Европа практично има дефицит на програмери. Тоа ни остава голем простор и релаксираност во однос на прашањата околу правилниот избор на професијата. Но секако не смее да се изостави и фактот што оваа професија и тоа како брзо се развива и дека не смееме да поминеме ни ден без притоа да видиме што има ново во областите кои не интересираат. Тоа денеска со многуте RSS читачи е лесно, нели? Но исто така проаѓаат и редица факти и незабележани работи од понеискусните програмери кои според мене треба да бидат јасно донесени на површината за поквалитетно оформување на програмерот како професионалец и кои во продолжение ќе се обидам да ги појаснам. Најважната работа која секој програмер треба да ја знае е дека нема да стане програмер само ако чита и ги разбира работите. Секако, вие сте интелигентен и млад амбицизен човек кој сака да создава апликации, но тоа не ве прави програмер. Програмерот, е комплексна личност која постојано го надоградува не само начинот на професионално размислување и донесување одлуки, туку и целокупното дизајнирање на одлуките во приваниот живот. Еднаш штом се навлезе барем „до колена“ во програмерските води, веднаш започнувате да размислувате на различен начин и коренито да наоѓате решенија за проблемите со кои се соочувате. Програмерот мора да програмира. Понатаму, програмерот мора да учи од подобри програмери. Тоа што јас лично го имав научено во периодот пред професионално да се бавам со програмирање, испадна дека нема никаква врска со програмирањето во целина. Практично многу често може да се дојде до ситуација кога ќе се соочите со реален проблем и ќе помислите дека сте ја промашиле струката. Не се откажувајте. Никој не станал професионалец преку ноќ. За сѐ треба надоградба и посветеност. За потоа да дојде веројатно најгадниот сегмент од развојот на програмерот – одлуката дали тој сака да се посвети целосно на професијата и целосно да биде асоцијализиран или да најде баланс помеѓу приватните уживања и обврски и професионалните ангажмани. Би ве советувал да го изберете второто. Секако за да бидете успешен во креирањето на вашата професија, развојот и реализацијата на ваши оригинални идеи би одиграла најзначајна улога во обезбедувањето на квалитетен живот на материјално и професионално ниво. 
Многу битно е денес програмерот да одлучи што впрочем сака да програмира. Тоа за почетниците е вистински пекол. Иако многумина советуваат да започнете темелно да учите да програмирате од јазици на пониско ниво како што е C, не е редок случај кога програмерите започнале да ја градат својата професионалност од јазици од рангот на Python, Ruby или пак Java, C# итн. Сите овие имаат една заедничка особина која е минимален критериум за нивно изучување доколку сакате лесно да ги сфатите – објектно ориентираниот модел на програмирање (против функционалното програмирање). Секако, би било паметно да почнете да развивате софтвер на компјутер, за потоа да можете лесно да се префрлите на некој мобилен уред како што би бил мобилен телефон или друг embeded уред. Денес мобилните технологии претставуваат најголем предизвик и ветуваат добра иднина за секој кој ќе започне да ги работи и програмира. Тоа не значи дека уште веднаш треба да се фатите со програмирање на мобилни апликации. Разликата од развојот на мобилни апликации и развој за PC не е голема. Ги дели само намената и хардверските ограничувања кои би ги имале при користење на хардверските платформи. Во последно време се направија многу измени во светот на платформите и софтверот за развој на мобилни апликации. Впрочем нема појдовна точка од каде би започнале со потенцирање на тие разлики. Само ќе нафрлиме неколку работи. Во моментот доминираат неколку платформи за развој на софтвер за мобилни телефони. Најпрво ќе го споменеме iPhone кој беше прв во развојот на хардверска платформа со дополнителен SDK (Software Development Kit) за развој на апликации за нивните телефони. Во игра од поодамна беше Nokia кои пред извесно време ја купија надежната Норвешка компанија Trolltech и од нивниот слободен C++ фрејмворк направија вистинско продиџи. И секако Google со нивниот Android. Што е интересно за последните две платформи. Google Android е цел оперативен систем за мобилни уреди кој работи врз основа на Linux јадрото, додека фрејмворкот на Nokia, кој се вика Qt (кјут) е целосно слободен софтвер зад кој стои гигант како Nokia. Од друга страна пак ги имаме познатите веб фрејмворци како што се Ruby On Rails, Django, разновидни Java веб имплементации како и популарните JavaScript енџини како што се jQuery, Prototype итн. Сето ова дава слика дека десктоп програмирањето во еден момент се спојува со веб програмирањето во делот на мобилните апликации. Доколку имате развиено веб сервис (пр. Twitter) кој нема своја десктоп апликација (со која корисниците би си ги апдејтирале своите статуси), тогаш нема никаква поента од користње на оптимизираниот веб сајт од мобилен во случај кога 99% од нас имаат лаптопи. Во тој случај останува да направиме нешто паметно за нас и околината. Да дојдеме до прекрасна идеја, да научиме да програмираме и да ја реализираме таа идеја. Потоа, азното само ќе си дојде.
Абе, генерално приказната оди во правец кој е веќе виден. Неочекуван крај, неочекуван исход, дечкото скренал па си ја споебал фамилијата која претходно била споебана од жена му. Нека. Кога го видов Леонардо на бродот на првата сцена, прво шо помислив е дека бродот и овојпат ќе се зачука во некоја санта па ќе трча како Џек во Титаник спасувајќи ја таа рибата шо ти Кејт Винслент. Ама не било така. Филмот изобилува со прекрасна фотографија и глума која е на нивото на тим избран од рацете на 
Би било предолго ако фатам да раскажувам целосно што впрочем се случува во остатокот од филмот. Битен дел е кога Теди оди во секторот кој дотогаш не го посетиле со неговиот партнер. Разговорот кој го водат со личноста која ја пронаоѓа Теди е многу важен и обратете особено внимание на него. Потоа, Теди решава да ја разреши мистеријата што се крие на овој остров. Нешто смрди и тоа не е риба! Со неговиот партнер оди на карпата – „таму горе“. А таму горе Чак сфаќа дека некој го турнал и убил неговиот партнер Чак долу на карпата. Теди почнува да се спушта фино-лепо по карпата како Спајдер-мен, кога на 30цм. од него слетува како нарачано ливче хартија кое верувајте не сконтав кој момент беше во филмот ниту за што служеше. Но наоѓа пештера. Каде впрочем пронаоѓа жена која се вика Рејчел. И тоа не било каква, туку Рејчел-Вистинска, која е доктор психијатар, поранешна вработена во психијатријата. Таа му потенцира дека не е луда, туку дека се крие од институцијата на островот која сака да ја претвори во дух. Разговорот кој го имаат во тој момент е многу интересен и нетривијален дел од филмот. Се сведува на тоа дека штом еднаш излезеш со прогресивна идеја и за тебе излезе името дека си луд, потоа секоја добра идеја е дериват на твоето лудило и никој нема да ја прифати. За тоа дека штом некој одлучи од тебе да направи дух ќе стори се во негова моќ да испадне во право. Па и ќе те направи луд. Ќе ти дава невронаркотици во водата, во цигарите и во храната. Ќе делуваат за 48 часа со парализирање на рацете, па цело тело. Потоа низ окото ќе ти пуштат сонда од која ќе влечат нервни завршетоци од мозокот, по што стануваш многу попокорен пациент и ќе ги слушаш наредбите на „твојот господар“. Истовремено докторката му објаснува на Теди за количеството на болка што влегува во нашето тело – СЕКОЈДНЕВНО. „Што ако некој може да ја контролира таа болка? Ќе те контролира и тебе“, вели таа. Рејчел тврди дека никогаш не била омажена, ниту имала деца. Му кажува на Теди дека е дел од целото тоа сценарио и му потенцира да бега. Овој си заминува. И се случува тука рчка- а-у нешто.. па при крајот Теди дознава дека впрочем никогаш и немал партнер. Главниот доктор му кажува дека тој на островот дошол сам. Па на прашањето „Па каде ти е парнерот?“, Теди мудро одговара „Кој партнер?“. Така функционираат работите. 
Но не се откажува, ита накај светилникот, озлогласеното место каде што се верува дека се прават операции на мозокот, се отвора черепот и се чепка директно во мозокот. Таму го наоѓа главниот доктор кој го отвора расплетот на целиот филм. Имено, без објаснување на процесот на крајот на филмот кој мора да се гледа за да се доживее, ќе го дадам сижѐто на приказната. Теди Даниелс, поранешен генерален маршал и воен ветеран од втората светска војна, испаѓа тежок психијатриски случај кој имал фамилија од 3 деца и една жена. Жената се викала Долорес – едно од децата, ќерката Рејчел. Долорес имала еден обид за самоубиство по кој почнала да случа гласови и бубачки како лазат во нејзината глава. Додека Теди бил на работа таа ги удавила сите 3 деца и ги оставила во водата да пловат. Моментот кога тоа Теди го сфаќа е најбизарниот, најшокантниот и полн со делириум момент во историјата на филмовите кои ги имам гледано. Не е дека на сцената се појавуваат мртви деца и болна жена со налудничав поглед која му вели дека „сега децата се прекрасни и ќе ни бидат наши кукли со кои ќе си играме“. Се работи за детали. Како Теди ја фаќа ќерката за ногата, па му дава вештачко дишење. Па тежината и бодликавоста на чувството дека додека тој разговара со неговата жена зад нив стојат нивните 3 мртви деца. Се дознава – Теди Даниелс го создал ликот на Ледис и Рејчел. Никој од нив никогаш не постоел. Неговата психа за да се заштити од убиството кое го прави за да ја ослободи неговата жена созадава лажни ликови како пироман, пациент убиец на деца итн. Дури го создава и локот на Чак – кој впрочем не е неговиот парнер, туку е неговиот животен психијатар кој потфрла да го спаси и излечи од неговото психичко растројство. Теди во тој момент колабира – ја дознава целата вистина и ја признава. Докторите мислат дека е излечен, во спротивно ќе следи лоботомија, отворање на мозокот – 
